De sportschool en de pudding

De sportschool en de pudding

Daar sta ik dan. Voor het eerst van mijn leven in een sportschool. Een beetje misselijk kijk ik naar de apparaten en naar de mensen die daar in trance hun oefeningen op doen. Het liefst zou ik heel hard naar huis hollen. Maar dat kan ik niet vanwege mijn versleten knie… en daarom ben ik hier.

De grote weerzin en de misselijkheid die ermee gepaard gaat roepen een herinnering bij me op. Ik was als trainer gevraagd om een klant van een collega-trainer over te nemen. Het was me tot dan toe gelukt om het af te houden. De Britse organisatie waar het om ging was heel formeel en hiërarchisch. Not my cup of tea. Maar de morele druk om het toch te doen werd opgevoerd (“Jij hebt die training als geen ander in je vingers.” “Je bent momenteel echt de enige die in het Engels kan trainen”, etc.). Ik ging door de knieën en er werd een overdrachtsgesprek met de klant gepland. En zo stond ik op de betreffende dag voor mijn kledingkast. Ik plukte er een wat folkloristisch uitziende rok en een net iets te vaal katoenen truitje uit en hoorde mezelf zeggen: “Ze doen het er maar mee.” Toen ik samen met mijn collega de hal binnenstapte voelde ik het meteen: totally underdressed. Het gesprek verliep dramatisch. De dame aan wie ik werd voorgesteld paste precies in het plaatje: prachtig mantelpakje, strak gestreken bloesje, pumps en een parelketting. En dol, maar dan ook echt dol op mijn afscheid nemende collega. Hij was haar ster, samen hadden zij al zoveel moois bereikt in de organisatie en zij voelden elkaar zo fantastisch aan, liet ze me fijntjes weten. Ieder antwoord wat ik daarna gaf kwam er stotterend en onhandig uit. Na een half uur zei de dame in haar onberispelijke Cambridge English wat vertwijfeld: “Oh well, the proof of the pudding is in the eating.” En zo kreeg ik mijn eerste opdracht als pudding. Toen we buiten stonden kon ik de schijn niet langer ophouden. “Ik doe het niet”, zei ik tegen mijn collega. “Hier word ik doodongelukkig.” En ik besefte dat ik ‘s ochtends onbewust de opmaat had gegeven voor het mislukte gesprek met mijn kledingkeuze.

Ondertussen ben ik een beetje gewend geraakt aan de aanblik van de fitness-apparaten. Ik realiseer me dat mijn Onbewuste ook vanochtend hard zijn best heeft gedaan. Geen zaalschoenen kunnen vinden, dus mijn gympen maar even schoon geboend. “Ze doen het er maar mee”, hoor ik mezelf zeggen. Ook een handdoek ‘vergeten’ mee te nemen. Geen probleem, ze hebben er wel eentje te leen. En zo sta ik even later te stuntelen op de crosstrainer.

Sommige dingen moet je léren eten zeggen ze. Hoe gaat dat aflopen met dit fitness-puddinkje? Mijn Wilskracht is in gevecht met mijn Onbewuste maar wint. Met mijn net getrainde benen geef ik het bewust een schop onder de kont. Over drie dagen zit ik hier weer!

 

 

De sportschool en de pudding

Geschreven door

8 Comments

  • Harry Rensen

    Heel leuk geschreven. Gaat volgens mij over bij jezelf blijven en uit je comfortzone stappen. Een wankel evenwicht. Net als op de evenwichtsbalk kom je alleen verder als je niet te zeer uit het lood het gewicht van de ene naar de andere voet weet te verplaatsen. Als je vanuit jezelf een uitdaging aangaat, maak je gebalanceerde vorderingen.

     
    • corine

      Mooi verwoord!

       
  • Mark Wielenga

    Ha Corine. Inderdaad een vermakelijk stukje.
    Blijft wel de vraag hangen: moet je trouw blijven aan jezelf en daarmee het risico lopen om niet aan te sluiten op sommige situaties onder het mom “je kan het niet iedereen naar de zin maken?”
    Of moet je toch proberen te spiegelen om je mindset aan te passen aan jouw gesprekspartner, waardoor de kans op een klik groter wordt?
    Hmmmmm.

     
    • corine

      Who said life was easy 🙂

       
  • Thecla Schreuders

    oooohhhh this strains my Dutch so much but I will regard it as MY sportschool! So well written, Co, very funny. Love it xxx
    Thecla

     
  • jeroen

    Leuk die pudding en vuile gympjes. En ik vroeg me meteen af: is het koud water vrees, de bekende paden die zo makkelijk lopen,enz. alle smoezen niet om dingen te laten ,mislukken maar om vooral in je comfortzone te blijven.

    Ooit had ik een gesprek met iemand over het dragen van een stoere zwarte leren jas. Dat is eigenlijk helemaal niets voor mij. Dus ontwijken. Maar toch… stilletjes is het ook spannend. Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en het toch eens zelf geprobeerd. Een echte stoere te grote zwarte leren jas meet sleetse plekken. IJzeren gespen. enz. Ik trok hem aan en rook het leer. En ik voelde me meteen veranderen in een ander mens. Wat een wereld ervaring om dat mee te mogen maken. Uiteindelijk geen excuus maar van weerstand naar plezier op dat onbekende pad.

    groet

    Jeroen

     
  • Frederiek

    Hahaha grappig verhaal! En herkenbaar, voor mijn gevoel heb ik zo ook regelmatig dingen Onbewust laten mislukken 😉

    Bikramyoga is volgens mij ook goed voor de gewrichten!

     
    • Frenk Butters Ruben

      Mooi Corine! Goed verwoord. Ik zie je binnenkort wel weer op les. Er gaat niets boven Qi Gong en Tai Ji Quan als je problemen hebt met je gewrichten…