#corona Tag Archives

Bijzonder saai

Toen wij zo’n dertig jaar geleden onze intrek namen in ons nieuwe huis, een wat kubistisch vormgegeven woning, kwamen er veel mensen langs om ons optrekje te bekijken. Sommigen vonden het prachtig, anderen noemden het ‘bijzonder’ of ‘anders’ – keurige termen om ons duidelijk te maken dat ze het ‘wanstaltig’ of ‘zonde van het geld’ vonden. Ik moet eraan denken nu de dagen zich hoe …

Over de streep

Het is woensdagochtend tien uur en ik heb nog vijftien minuten stuk te slaan in de stad voordat mijn time slot bij de laptopreparateur ingaat. Naast de gebruikelijke aanbevelingen over het maken van een back-up en het thuislaten van snoeren en hoezen, heb ik een hele lijst instructies voor deze afspraak gekregen: Kom op tijd (dus niet te vroeg, maar ook niet te laat)! Neem …

Demotivator

Weemoedig loop ik vanochtend dauwtrappend door het Westbroekpark richting  ‘de grote boom’ voor mijn Tai chi-les. Ik herinner me de euforie van de eerste les in de buitenlucht na de lockdown. Zo anders is dat vanochtend. Na de persconferentie van gisterenavond lijkt er voorlopig een streep getrokken door de lessen. Het zat er aan te komen. ‘Wie niet horen wil, moet voelen’, zou mijn oma …

Bal Masqué

We schrijven begin juli 2020. Plaats van handeling: de heuvels van de Langhe, een streek in het noordwesten van Italië. Het eerste weekend van maart vluchtten we hier weg toen de seinen door de Italiaanse overheid op rood werden gezet. Maar nu de kaart van Europa weer grotendeels geel kleurt, durven we het weer aan om te gaan. Ik kan een blog vullen over het …

Doornroosje

Ik wist het niet. Echt, ik had me niet gerealiseerd dat ik mijn Chi Kung-lessen zo had gemist. Ik had tenslotte bijna dagelijks een filmpje toegestuurd gekregen van mees Mark en had zo de afgelopen weken dagelijks mijn Chi Kung-skills kunnen trainen. Niet dat ik dat dagelijks deed – er waren dagen dat ik er niet aan dacht, dagen dat ik excuses verzon om het …

Naakt

Jan Sluijters Staand naakt op de rug gezien

Zoals een baasje gaat lijken op zijn hond, vertoon ik steeds meer overeenkomsten met de uiterlijke verschijningsvorm van het corona-virus. Als ik me buiten de grenzen van ons huis begeef, trek ik mijn mentale sumoworstelaarspak aan en rol als een bol met tentakels van anderhalve meter (mét wegduwhandje op het uiteinde) achter mijn supermarktkarretje aan. Bij sommige mede-coronabollen staan de tentakels wat gevoeliger afgesteld dan …